A cista da Forxa. Vilariño das Touzas, Riós

01/09/2014 | 2014 | peza do mes
Fotograf’a

A cista da Forxa e o enxoval que contiña, foi achado de maneira casual por don Secundino Vieito Tarrazo, veciño do lugar, nunha leira da súa propiedade en 1995 e depositada no Museo. Probablemente sexa unha cista de inhumación e, dadas as dimensións, o cadáver tería que estar en posición flexionada. No seu interior recolleronse os fragmentos de catro recipentes cerámicos de perfil troncocónico e fondo plano; dous conservaban a asa. Un deles foi analizado, obténdose unha cronoloxía de 1746-1523 a. C. do Bronce Inicial, ou do Bronce Medio. No interior dos catro recipientes atopouse abundante materia orgánica carbonizada que tralo seu análise interpretouse como cervexa, polo que nos encontramos cos recipientes más antigos de Galicia con contido de esta bebida. Por outra parte, o feito de utilizar diferentes alcohois en rituais funerarios, non deixa de ser común en moitas culturas, onde derramar viño ou bebelo formaba parte dos diferentes ritos e cerimonias que acompañaba tanto os vivos coma os mortos na súa viaxe ao alén.

 

Reconstrución 3D. Patio románico do Museo

04/08/2014 | xeral
2014_08

As actuais técnicas de reconstrución en 3D permítennos ofrecer unha imaxe da evolución histórica do antigo Pazo do Bispo de Ourense, Monumento Histórico Artístico desde 1931 e sede principal do Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense desde 1951, e efectuar unha correcta interpretación da arquitectura deste edificio.

O pazo edificouse á beira da igrexa de Santa María –levantada en 1088, no bispado de Ederonio– e da torre Beati Martini –tamén daquel período– constituíndo así o primitivo núcleo románico, e foi construído no século XII –bispado de D. Diego Velasco (1110-1132)– cunha planta de dúas ás en “L”, como o seu coetáneo o Palacio Real de Pamplona hoxe Archivo General de Navarra, deixando entre elas un amplo patio aberto. Este singular conxunto palaciano foi coñecido na documentación medieval como paaços, torres et curral do bispo d’Ourens.

Na planta baixa da fachada oeste (dereita da fotografía) localizábase o arco monumental de entrada –enmascarado polas reformas dos séculos XVII e XVIII– e ambas fachadas quedaban conformadas por arcadas de columnas pareadas separadas por piares; estas columnas asentábanse sobre bases de perfil xeométrico e contaban con capiteis vexetais –con paralelos na Catedral de Ourense– sobre os que se apean arcos de medio punto. No primeiro piso das dúas fachadas que dan ao patio había seis xanelas con parteluz e arco de descarga con rosca de bólas; o edificio rematábase cunha cornixa voada sobre canzorros de tipo xeométrico.

O feito de que se conserven as paredes do pazo desde os cimentos ata a parte superior fai que sexa un dos escasos exemplos de arquitectura civil románica conservados en España. Aquel patio aberto é hoxe un espazo interior e máis pequeno, ao aire libre, do edificio actual, e o seu aspecto orixinal quedou encuberto polas numerosas reformas e adicións góticas, renacentistas, barrocas e mesmo contemporáneas.

Ver vídeo en 3D:

Evolución histórica d edificio del Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense

Publicacións:

FARIÑA BUSTO, Francisco: Pazos, torres e curral do Bispo de Ourense. Anexos do Boletín Avriense, 19. Grupo Marcelo Macías, 1994.

FARIÑA BUSTO, Francisco; XUSTO RODRÍGUEZ, Manuel: Catálogo. Ourense. A Cidade, da orixe ao século XVI. Catálogo da exposición. Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense, 2008.

AA. VV.: Estudos. Ourense. A Cidade, da orixe ao século XVI. Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense, 2010.

Capitel do claustro de San Francisco

02/07/2014 | xeral
2014_07

O recinto conventual de San Francisco –na súa segunda fábrica– construíuse na primeira metade do século XIV. Actualmente consérvanse in situ o claustro, a sala capitular e os entrepanos murais da igrexa (trasladada a San Lázaro).

O claustro destaca pola profusión decorativa e nel atopamos dous tipos de capiteis decorados: vexetais e figurados (con animais e figuras humanas). No estilístico, a escultura do claustro correspóndese co estilo ourensán –denominación de Serafín Moralejo– na súa fase de disolución (1325-1350) mentres que no iconográfico boa parte das figuras derivan do repertorio románico (Pórtico do Paraíso e Claustra Nova).

As escenas figuradas non forman un programa homoxéneo, se intercalan con outras de tema vexetal, e dentro delas hai escenas de combate -entre animais, entre centauros e criaturas fabulosas, entre homes e seres fantásticos- e escenas sobre a tentación e o pecado ás que se ve sometido o cristián.

O capitel do centauro arqueiro (E14), aquí reproducido, sitúase na ala leste e representa a unha muller, cuberta con capirote, que tensa ou seu arco para lanzar a frecha sobre un lobo que protexe a outro co seu corpo. O tema dous centauros –de tradición clásica– retomouno o Mestre Mateo na Porta do Paraíso da catedral compostelá e o gótico ourensán reinterpretouno a partires del no claustro franciscano.

Publicacións:

FRAGA SAMPEDRO, María Dolores; FARIÑA BUSTO, Francisco: O convento de San Francisco de Ourense. Guías do Patrimonio Cultural, 6. Grupo Marcelo Macías, Ourense, 2000.

FRAGA SAMPEDRO, María Dolores: San Francisco de Ourense. Análisis histórico-artístico de la iglesia y convento. Anexos do Boletín Auriense, 28. Grupo Marcelo Macías, Ourense, 2002.

Presentación da Peza do mes

09/06/2014 | actividades
espada_museo_arqueoloxico_peza_mes_arma

O mércores, 11 de xuño, ás 20:00 h terá lugar a presentación da Peza do mes: “Espadas modernas. Séculos XVII ao XX“, na sala da exposición Escolma de Escultura en San Francisco (Ourense). A explicación correrá a cargo de Juan Diego Conde Eguileta e Santiago Vilar Labarta.

A continuación, estes dous investigadores, membros da Asociación Ourensana de Esgrima Antiga, realizarán unha exhibicion de esgrima no Claustro de San Francisco.

Entrada libre.

Espadas modernas. Séculos XVII ao XX

04/06/2014 | 2014 | peza do mes
Coleccion espadas

A colección de armas, formada nos primeiros anos de vida do Museo polos membros da Comisión de Monumentos, mostra, unha vez máis, a diversidade das súas coleccións e a evolución dos gustos á hora de crealas. As xenerosas doazóns de particulares e, ocasionalmente, de institucións permitiu ir reunindo un conxunto de armamento fundamentalmente de orixe española, do que facemos unha pequena selección do máis representativo.

← entradas máis antigas