Retrato de Paz Novoa de J. M. Salgado Rodríguez

01/09/2015 | 2015 | peza do mes
Retrato de Paz Novoa

O retrato de Juan Manuel Paz Novoa foi pintado en 1868 en Santiago de Compostela xa que así asina e data o lenzo o autor, J. M. Salgado Rodríguez. É un retrato de busto, de pequenas dimensións e formato ovalado, algo habitual no arquetipo de retrato burgués galego do romanticismo, no que Paz é retratado á idade de vinte e nove anos coa medalla de catedrático sobre o peito. Trátase dunha obra moi académica, na que a fidelidade ao retratado é o esencial de maneira que a pose, a vestimenta e as tonalidades usadas son consecuentes co obxectivo de dignificar o personaxe e outorgarlle a distinción social que lle corresponde.

O interese desta obra procede do retratado, Juan Manuel Paz Novoa (Ourense, 1839−1895), un dos ourensáns máis ilustres da segunda metade do XIX. Da súa formación académica destacaremos a licenciatura en Dereito pola Universidade de Santiago (1861) e o grao de doutor en Dereito pola Universidad Central de Madrid (1862). A maior parte da súa vida transcorreu en Ourense onde mantivo estreitas relacións co grupo de intelectuais daquel período e foi amigo, entre outros, de Curros Enríquez, Valentín Lamas Carvajal e Marcelo Macías; pero tamén sabemos da súa grande amizade con Manuel Murguía, co que mantivo unha intensa relación epistolar, e de feito foi Paz quen o enlazou con Emilio Castelar que chegaría a prologar Follas Novas (1880) de Rosalía de Castro.

Rúa do Progreso, 1904

19/08/2015 | xeral
2015_07s

Á altura de 1904, data na que se imprimiu a segunda serie do álbum Portfolio de Galicia editado por Pedro Ferrer -publicación á que pertence esta imaxe- a actual rúa do Progreso vivía unha época próspera, moi acaída coa acepción que se lle deu ó seu nome, aínda que en orixe tivese distinto significado. Naceu como estrada mais pronto a súa amplitude e comodidade, que favoreceu o tránsito de mercadorías e persoas, fixo que ó seu carón se instalasen comerciantes e almacenistas, hospedarías e abundantes profesionais liberais que a converteron na principal arteria da cidade.

Esta estampa permítenos ir avanzando o vindeiro proxecto do Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense, mostra da súa alianza coa súa contorna.

Exposición: A cerámica castrexa en Galicia. Investigación e recuperación

31/07/2015 | destacado | exposicións
ceramica castrexa

Na sala de exposicións temporais do Parque Arqueolóxico da Cultura Castrexa, en San Cibrao de Las pódese visitar esta exposición que é o resultado do proxecto de investigación e recuperación da cerámica castrexa en Galicia realizado pola Fundación Terra Termarum que ten como obxectivo a elaboración dunha colección de réplicas cerámicas castrexas completamente documentadas a nivel formal, mantendo unhas referencias históricas e arqueolóxicas en canto a acabamentos, texturas e formas e tratando de caracterizar con elas o conxunto tipolóxico documentado dos castros galegos de referencia.

Seleccionáronse aquelas pezas mellor conservadas das que se coñece a forma completa e das que se ten máis información, incluíndo desde as pezas máis comúns ata as máis decoradas, nunha mostra de xacementos castrexos que definan os parámetros temporais e territoriais do mundo da Idade do Ferro en Galicia.

Do 16 de xullo ao 30 de setembro de 2015

Horario: martes a domingo de 10.00 h a 20.00 h

A Casa do Concello de Ourense

06/07/2015 | xeral
2015_08

O lugar onde semella nada mudou continúa a ser territorio de conversa, paseo, mercado e reunión. Iso si, os vellos parladoiros de boticas e librarías foron substituídos por novos locais de ocio e o mercado que lle deu nome na idade media ten hoxe tamén unha vertente máis lúdica. E aínda que a Praza xa non é o centro xeográfico, segue sendo o lugar de referencia no que a comunidade se reúne nas celebracións, loitos ou reivindicacións.

Este particular e famoso auditorio inclinado aparece presidido polo edificio símbolo dende o século XVI dunha cidade que toma conciencia como tal. Nace como oposición ó establecido e manifestación física dun novo poder. A Casa do Concello vai ser dende entón o medio que rexe a vida da cidade, que recolle as demandas e queixas da veciñanza e mesmo que canaliza a súa voz ante instancias superiores. A situación do solar na que se constrúe había condicionar para sempre as dimensións do edificio. De moi reducidas proporcións foi o primeiro. Rematado de construír ó redor de 1519, respondería por un lado ás características dun pazo urbano da súa época: zaguán de entrada, patio interior, balcón na fachada e por outro, moi posiblemente, ó estilo marcado polo mestre de arquitectura Rodrigo de Badajoz. Sobre a porta de entrada un escudo imperial de Carlos I, hoxe recolocado no interior do edificio.

A finais do século XVII esta construción orixinaria estaba en moi mal estado e os problemas de espazo agravábanse, motivos que conduciron a contratar unha reforma do edificio co mestre de arquitectura Francisco de Castro Canseco. Ademais de amplia-lo edificio cara ó oeste, Castro Canseco introduciu algúns elementos ornamentais que lle prestaban carácter á construción como uns chapiteis coroando o tellado ou un escudo na fachada da rúa da Barreira, que, como curiosidade, foi aproveitado para remate do edificio construído no século XIX.

A mediados do século XIX os aires de renovación burguesa chegan á Casa do Concello, aínda que de forma moi parcial. É o momento no que o edificio se distingue coa colocación dun reloxo co que guia-la vida da cidade, mesmo de noite. Algunhas voces alertaron que a vella estrutura do tellado non aguantaría o peso da maquinaria e tal foi así que en 1874, o reloxo afundíase cara ó interior do edificio. A construción foi declarada en estado de ruína e deu paso a un concurso arquitectónico adxudicado ó arquitecto Manuel de Uceda, aínda que todo parece convir en que a verdadeira man foi outra. O deseño respondía a un edificio ecléctico que ben podería ter sido executado dúas décadas antes. Durante a fase de obra fixéronse abundantes cambios que modificaron sensiblemente o proxecto orixinal, a máis importante a do arquitecto Queralt. Co permiso dunha nova ampliación nos anos corenta do século XX, desta vez cara ó sur, quedaba así configurada a finais do século XIX unha das estampas máis tradicionais da cidade de Ourense.

RODRÍGUEZ GONZÁLEZ, Avelino; A Casa do Concello de Ourense.

Anexo 34 do Boletín Auriense. Grupo Marcelo Macías. 2015

Boletín Avriense. Tomo XLIV

SKMBT_C36015060308141
← entradas máis antigas