Ola. Castro Coto do Mosteiro

02/05/2018 | 2018 | peza do mes
Fotograf’a Ola do Castro Coto de Mosteiro

Na campaña de escavación do ano 1984, dirixida por Luís Orero Grandal, no castro Coto do Mosteiro foi documentada esta ola. O castro localízase no lugar do Mosteiro, parroquia de Santa Uxía de Lobás, no concello do Carballiño. A súa fase de ocupación iniciase ao redor do século IV a. C, no momento da segunda Idade do Ferro, cando se produce o levantamento dos novos poboados fortificados, asentados nos vales, a media ladeira ou en outeiros, e rodeados de terras cun aproveitamento agrícola. Esta localización orixina a construción de importantes sistemas defensivos de murallas, foxos e parapetos, ás veces de grande altura e monumentalidade. E será no Ferro final, sobre o século I d. C, cando remate a ocupación de Mosteiro.

A peza obxecto de comentario recuperouse, en oito fragmentos, na primeira campaña de escavación. A ola é modelada á man, de forma globular e de medianas dimensións (11 cm x 18 cm) e co bordo lixeiramente exvasado. Na ombreira está decorada con tres liñas paralelas incisas, as dúas superiores enmarcan unha franxa decorada con tres círculos estampados e acompañados de dúas filas cun punteado; debaixo, no comezo da barriga, están os abanos recheos de pequenas liñas impresas de punteado e rematados nos extremos con dous círculos e no vértice con tres círculos estampados. A decoración dos motivos en abano e as súas distintas variedades e combinacións é a máis característica do Coto do Mosteiro, testificada polos numerosos exemplares atopados.

Aviso de peche temporal da sala de exposición: “Escolma de escultura”

23/04/2018 | destacado | xeral
peche_sala

Exposición: “Voando o pasado. Fotografía aérea e arqueoloxía en Galicia” no Arquivo Histórico Provincial de Lugo

16/04/2018 | destacado | exposicións
[cat‡logo de exposici—n] Voando o pasado. Fotograf’a aŽrea e arq

A fotografía aérea aplicada á investigación do patrimonio arqueolóxico ademais de ofrecer imaxes vistosas e mesmo espectaculares dos xacementos é, por riba de todo, unha ferramenta de traballo que detecta as anomalías na superficie da terra derivadas da presenza do home. Son as trazas ou indicios –de microrrelevos, de crecemento diferencial da vexetación, de humidade…- que correctamente descifradas, como se dun código secreto se tratase, fan visibles elementos ocultos do solo e/ou subsolo, axudando así a identificar, estudar e protexer os diferentes bens que conforman a memoria material do noso pasado.

A exposición, nucleada por imaxes aéreas oblicuas a baixa altura obtidas polo fotógrafo Gerardo Gil, por encargo da Sección de Arqueoloxía do Instituto “Padre Sarmiento” de Estudos Galegos (IPSEG), a comezos da década dos noventa do século pasado, aparece ademais complementada por datos relativos aos pioneiros da imaxe aérea en Galicia, xa desde comezos do século XX -a chegada dos globos aerostáticos e dos primeiros aeroplanos ao ceo galego-. A experiencia do IPSEG, que foi pioneira en Galicia, non tivo, non obstante nin a continuidade nin o recoñecemento que debera ter merecido, pese a ser hoxe xa unha parte máis da historia da arqueoloxía galega en canto experiencia metodolóxica singular.

Estruturada en base a oito grupos temáticos, o núcleo da exposición aborda desde aqueles xacementos que se corresponden coa paisaxe monumental castrexa ata os relacionados co encastelamento medieval, para logo ofrecer algunhas visións en positivo e en negativo dalgúns xacementos, conxugando ademais a imaxe oblicua baixa da década dos noventa con imaxes aéreas verticais máis antigas e de tipo fotogramétrico. Finalmente, remata cos traballos de fotointerpretación levados a cabo na Cidade de San Cibrao de Las durante os anos 1991 e 1992, tendo en conta que a fotointerpretación debe ser o obxectivo final da arqueoloxía aérea.

Do 18 de abril ao 15 de xuño de 2018 no Arquivo Histórico Provincial de Lugo

Presentación da Peza do mes

09/04/2018 | actividades
Fotografía de un fragmento de Sigillata sudgálica decorada

O mércores 11 de abril ás 20.00 h terá lugar a presentación da Peza do mes de abril de 2018:SIGILLATA SUDGÁLICA DECORADA. CONXUNTO ARQUEOLÓXICO-NATURAL DE SANTOMÉ” na sala da exposición “Escolma de Escultura” en San Francisco (Ourense).

A explicación correrá a cargo de Tomás Vega Avelaira.

Entrada libre.

Sigillata sudgálica decorada. Conxunto arqueolóxico-natural de Santomé

02/04/2018 | 2018 | peza do mes
Fotograf’a de un fragmento de Sigillata sudg‡lica decorada

O achado deste fragmento de terra sigillata sudgálica produciuse na campaña arqueolóxica de 1988, dirixida por Xulio Rodríguez González, e corresponde á etapa alto-imperial dun poboado galaicorromano que coincide parcialmente no tempo coa ocupación do castro o dito poboado xorde grosso modo a mediados do século I d. C. e abandónase a mediados do século II d. C.

A peza corresponde a un fragmento de cunca que posúe a cor vermella brillante característica das producións sudgálicas, conseguida polo seu engobe «sinterizado», e conserva unha altura de 8,5 cm, unha largura máxima de 5,4 cm e un grosor de 0,5 cm. Dende o punto de vista formal, seguindo a tipoloxía de H. Dragendoff, correspóndese co número 30 (TSG Drag. 30) e polas súas características pódese determinar que procede do obradoiro de La Graufesenque.

Esta peza posúe unha decoración realizada a molde. Aínda que non se dispoña da cunca completa, pódese deducir que a escena principal elaborouse desenvolvendo un friso cunha ornamentación compartimentada («estilo de metopas») e constaría de varias imaxes mostrando loitas de gladiadores separadas por liñas perladas. Entre o bordo e a parte superior do friso apréciase a característica decoración consistente nunha cenefa de ovas e, por debaixo, unha serie de círculos concéntricos. A escena de loita representada correspóndese co enfrontamento de dous tipos de gladiadores. No lado esquerdo, figura un murmillo, que vai armado cun casco cristado (cassis), un escudo rectangular grande (scutum), unha greba metálica na súa perna esquerda (ocrea) e unha espada curta e recta (gladius). Á dereita, identificase a un tracio (thraex), con casco, un escudo rectangular pequeno (parmula), unha greba en cada perna, unha espada curta e curva (sica) e unha protección no antebrazo (manica). Ambos loitadores presentan o seu torso espido e visten un sinxelo taparrabos (subligaculum) suxeitado cun cinto (balteus). Aos pés dos combatentes distínguese un cánido correndo cara á dereita.

← entradas máis antigas entradas máis recentes →