Peza do día: Xerra procedente do enxoval dunha cista da Praia da Rola

26/06/2020 | xeral
xerra_museo

#aculturasegue

En setembro de 1996 Xavier Perdiz fai unha chamada urxente ó Museo alertando sobre unha posible descoberta na praia da Rola, nas beiras do encoro das Conchas en Muíños. Un coche todoterreo afundira unha pedra e por baixo dela se albiscaba o que podía ser unha cerámica. Francisco Fariña, daquela director do Museo, achegouse ó lugar na súa compaña e na de Rubén Perdiz e Xurxo Gamallo, identificando unha cista, formada por cinco lousas, pequenas e irregulares, chantadas e cubertas parcialmente por outras dúas horizontais, vencidas polo peso da roda do coche. O enxoval cerámico atopado no seu interior correspondía a un enterramento individual, moi semellante ós outros exemplos de cistas do primeiro Bronce en Galicia. Ademáis, a presenza de restos óseos calcinados indicaba un ritual de cremación previo, tamén atribuíble ó horizonte do Bronce inicial, cunha cronoloxía que debemos situar entre os anos 1900-1500 a. C. , e que responde a unha das formas dos diversos rituais de enterramento que coa súa ampla variabilidade, segundo a opinión de Cuevillas, define un dos rasgos peculiares desa etapa en Galicia e no NW Peninsular, con vínculos e relacións con fenómenos coetáneos doutros finisterres atlánticos.

Esta peza cerámica do enxoval é unha xerra con perfil en S, corpo globular e colo desenvolto, con asa de cinta que sae da panza (onde se insertou mediante botón cravado na parede, punto polo que rompeu) e acada o bordo, cun tipo semellante ó que é doado ver nalgunhas pezas das cistas da Pedrosa e doutros xacementos galegos.

Máis información na Peza do mes de xuño de 2001

Peza do día: O recordo das xoias. Parada Justel

25/06/2020 | xeral
o_recordo

#aculturasegue

Esta obra é unha das pezas senlleiras da colección de Belas Artes do Museo e un dos cadros máis coñecidos, reproducidos e aprezados no conxunto da produción do seu autor, o pintor ourensán e membro da Xeración Doente, Ramón Parada Justel (1871-1902).

O recordo das xoias, un óleo sobre lenzo de 151 x 117 cm, representa unha muller nova, atractiva e elegante, que se detén a contemplar, cunha expresión á vez nostálxica e introspectiva, o escaparate dunha xoiería. A figura aparece de perfil, nunha pose informal, sostendo un paraugas coa man esquerda mentres achega a dereita ao seu rostro. O tema afástase da espectacularidade e o melodramatismo dominante nas últimas Exposicións Nacionais, reproducindo unha imaxe cotiá da vida urbana contemporánea, reflexo da nova burguesía emerxente, que resulta anovador e orixinal.

Está datado en 1901, na fase final da vida do artista, quen falecerá o 13 de maio de 1902, con tan só 32 anos de idade.

Máis información na Peza do mes de setembro de 2012

Peza do día: Figa romana de Santomé

23/06/2020 | xeral
MPORFCE005270_3_SEQ_004_R

#aculturasegue

Amuleto de bronce representando unha figa, co consabido xesto do dedo polgar da man dereita introducido entre o índice e medio, simbolizando a unión de ambos sexos. Seguramente formaría parte dun amuleto máis complexo no que se combinaría a figa e un falo. A unión de ambos signos apotropaicos reforza o sentido de obrigar á mirada fascinadora a alongarse, ante a visión do xesto impúdico. A súa fabricación en bronce, no mundo romano, afonda nas virtudes filactéricas dos metais e no caracter enigmático da ciencia dos ferreiros, fabricantes dos amuletos. En épocas posteriores, a súa extensión a outros materias como o acibeche, redunda no dobre valor do amuleto, pola súa forma simbólica e polo material no que están feitos. Os amuletos son obxectos de caracter máxico aos que se lles atribúen poderes protectores.

Esta figa, procedente do Conxunto Arqueolóxico-Natural de Santomé, apareceu na campaña de 1987 sobre a rúa empedrada que dá acceso e comunica o poboado da parte inferior co castro, nun contexto da segunda metade do século I d. C., asociada a cerámica de paredes finas, Terra Sigillata Sudgálica e diferentes tipos de lucernas.

Esta peza formou parte recentemente da exposición “Santomé. Conxunto Arqueolóxico Natural” organizada polo Museo Arqueolóxico na sala de exposicións temporais de Afundación.

Máis información sobre esta figa na Peza do mes de abril de 2008

Peza do día: Broche de cinto. As Pereiras, Amoeiro

22/06/2020 | xeral
MPORFDX1106_1_SEQ_003_R

#aculturasegue

Este broche de cinto apareceu no transcurso dos traballos arqueolóxicos levados a cabo polo Grupo de Investigación en Arqueoloxía da Paisaxe da Universidade de Santiago de Compostela (GIArPa-USC) no xacemento das Pereiras, no termo municipal de Amoeiro (Ourense).

A cultura material exhumada durante a actuación arqueolóxica pertence a dous momentos diferenciados, un de época romana coa aparición de fragmentos de vidro, numerosos fragmentos cerámicos de tradición indíxena e dous de sixilata hispánica tardía, así como un ladrillo e numerosas tégulas que apuntan a unha probable estrutura habitacional; un segundo momento vén definido pola aparición de cerámica e outros elementos de época altomedieval.

De entre a cultura material recollida, as pezas máis destacables son os restos dun forno de tradición castrexa «tipo Castromao» no nivel romano, e o broche de cinto achado nos niveis medievais. Trátase dun broche realizado en bronce fundido, composto por dous elementos diferenciados: fibela e placa. Ten o número de inventario DX1106/1 e as súas dimensións son: 10’5 cm de lonxitude, 3’9 de anchura e 0’4 cm de grosor, e ten un peso de 76,8 gr.

A peza, na que figura un epígrafe de carácter cristián, realizado con técnica de calado, no que se le: XPS SI(T) / TECUM, é dicir, «Cristo sexa contigo» estaba revestida cunha lámina de prata.

Máis información na Peza do mes de decembro de 2015

Peza do día: Cunca de cerámica marmorata de Castromao

19/06/2020 | xeral
2016_12_p-500x400

#aculturasegue

Cunca de terra sigillata marmorata da forma Drag. 29, con bordo aberto e carena ben marcada. O bordo está conformado externamente por tres elementos: labio e moldura decorada con rodiña, con acanaladuras, e moldura tamén decorada con rodiña, levando tamén internamente unha acanaladura. Segue unha ringleira de perlas, ben marcadas, dando paso a unha decoración disposta en dous frisos: no superior presenta unha sucesión de grilandas compostas por tallos e rematadas por motivos florais, nun dos lados, e no inferior, óvalos de cabeza semicircular e nervios no perímetro externo. Ambos os dous frisos están separados por unha moldura decorada con rodiña, franqueada por liñas de perlas. Pasta de cor rosada e acabamento característico da marmorata, que é unha variedade de terra sigillata sudgálica, que recibe ese nome por presentar un aspecto externo de cor amarela con vetas, recordando a textura do mármore.

Desde o momento en que se empezou a utilizar a cerámica, no neolítico, coñécense técnicas de reparación destes vasos, por tratarse dun material fráxil, de fácil fractura. Esta peza presenta quince buratiños con restos de lañas de bronce.

Foi descuberta no xacemento de Castromao, na campaña de 2007, dirixida por Luís Orero Grandal.

Máis información na Peza do mes de decembro de 2016

← entradas máis antigas entradas máis recentes →