Peza do día: Fotografía coa ermida de San Lazáro

23/03/2020 | xeral
FD002335

#aculturasegue

A cidade de Ourense anterior ao século XIX era un núcleo de rúas estreitas e sinuosas, afogadas por amplos voadizos que dificultaban a circulación do aire e a entrada de sol, cunha deficiente evacuación de residuos, constrinxida por unha cerca-muralla e unha poboación mal axeitada hixienicamente. Factores que aceleraban a rápida propagación de enfermidades e particularmente das temidas pestes. Nos séculos XVI e XVII intentan pór medidas correctoras, pois as epidemias van ser máis abundantes, agudizadas por épocas de pobreza alimenticia. Para cura dos enfermos (os denominados “gafos”) habilitábase nas cidades lugares afastados, extramuros, nos que ficasen reducidos para así evitar o contaxio co resto da poboación. En Ourense, desde a Idade Media, existiu un lazareto situado na zona denominada hoxe Parque de San Lázaro, daquelas bastante fóra do radio da cidade. Asistido pola Casa de Lemos e logo polo Concello de Ourense foi perdendo paulatinamente peso como hospital e conservando unicamente a función relixiosa. Chegaron a convivir dúas edificacións no Campo de San Lázaro na Idade Moderna, desaparecidas pola apertura da estrada de Monforte (hoxe Cardeal Quevedo) e mesmo unha terceira ermida do San Lázaro de finais do século XIX, hoxe trasladada a Peliquín, que é a que podedes ver ao fondo desta imaxe dos fondos do Museo na súa situación orixinal.

Peza do día: Cabeza de guerreiro (Rubiás, Bande)

22/03/2020 | actividades

#aculturasegue

Cabeza dun guerreiro, de indubidable factura castrexa (datada no século I d. C.), realizada en granito cunhas dimensións de 30 x 30 x 20 cm. Amosa unha coidada execución na que o artista procura reflectir todos os elementos anatómicos. Os ollos son grandes e de forma amendoada, pero sen sinalar as meniñas; o nariz é prominente e ancho na súa base. Os beizos, apenas perfilados, parecen debuxar un ricto melancólico. O cabelo, indicado na parte posterior por medio dun lixeiro rebordo na zona occipital -detalle que algúns autores interpretan como casco- deixa á vista unhas orellas ben definidas e anatomicamente convincentes. O pescozo vai adornado cun torques que aparece roto na parte dianteira. Estas características proporciónanlle un carácter individual, case de retrato, que o personaliza e diferenza doutras cabezas de guerreiros.

A cabeza foi reutilizada como remate dunha fonte no lugar de Rubiás, Bande, de onde foi recollida en 1935 tras unha visita dos membros da Comisión de Monumentos a este frutífero xacemento galaico-romano do sur de Ourense. Tradicionalmente, aínda que con moitas reservas por parte dalgúns investigadores que sinalan a probable existencia doutras estatuas de guerreiros castrexos pola zona, vense considerando que é a cabeza dunha escultura que levaría no seu escudo a inscrición Adrono Veroti. F., segundo información proporcionada por Mauro Castellá Ferrer en 1609 e que a sitúa en Rubiás. Esta cabeza constitúe un exemplo senlleiro da plástica castrexa e resulta especialmente atractiva polas súas formas e rotundidade expresiva.

Máis Información: Peza do Mes de novembro de 2006

Visita virtual á sala de exposicións Escolma de Escultura

21/03/2020 | actividades | destacado

#aculturasegue

#aculturasegue

21/03/2020 | actividades | destacado
90055586_2856355901112413_4381923075025797120_o

Porque a cultura e a lingua de Galicia están na casa, pero non paran, actuando como unha fiestra aberta ó servizo da sociedade. E porque todos queremos máis cultura e lingua nestes difíciles momentos que estamos a atravesar todos xuntos. Utilicemos #aculturasegue para mostrar o compromiso co noso Patrimonio Cultural.

Trébede de Santomé

19/03/2020 | destacado | xeral

Vídeo realizado para a exposición organizada polo Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense en 2019-2020: «Santomé. Conxunto Arqueolóxico Natural» que recrea a reconstrución virtual da trébede de Santomé.
Este peculiar sistema de calefacción consistía nunha fiada de ladrillos colocados en vertical cubertos por outros dispostos en horizontal, a modo de banco adosado a un muro. O funcionamento consistía en facer lume nunha abertura no exterior da estrutura, de xeito que o fume circulase polo interior da canle ata a cheminea, caldeando o interior da estancia. O grupo de pezas conservado, un total de 49 fragmentos, está formado por ladrillos de distintos tamaños, seis deles de 51 x 51 x 6,5 cm; tres de 65 cm; outros tres cadrados de 22 cm de lado e o resto de medidas moi diversas.

#aculturasegue

← entradas máis antigas entradas máis recentes →