Paisaxe de Praga. Vicente Risco

01/10/2020 | 2020 | peza do mes
2020_10_p

O 30 de outubro de 1920 publícase en Ourense o primeiro número da revista Nós. Cen anos dun fito que, dende o Museo, queremos lembrar a través do estudio dalgunhas pezas da colección que reflicten a inesquecible pegada que para a nosa terra, lingua, sociedade e cultura supuxo o traballo desenvolvido polos intregrantes da Xeración Nós.

Vicente Risco, no libro Mitteleuropa, publicado en 1934, recolle a crónica de todo o visto, vivido e sentido na viaxe a Alemaña con calidade literaria e por riba de todo, con alma. Memorias que tamén publica de xeito intermitente na revista Nós dende 1930 ata 1935 incluíndo a parte de Viena e Praga que non aparecen no libro.

Nesa viaxe a Praga, Risco debuxa o bosquexo a lápis, xerme e inspiración para esta pequena acuarela, que o Museo conserva nos seus fondos, dunha fermosa paisaxe á beira do río Moldava.

No día que se publica esta Peza do mes, 1 de outubro de 2020, cúmprense ademáis, 136 anos do nacemento en Ourense, de Vicente Martínez Risco y Agüero, “home bo e xeneroso” e unha das figuras máis senlleiras da nosa cultura galega.

Epistolario. Cuevillas e os seus contemporáneos

Cuberta_Epistolario_Cuevillas

Presentación do libro: Epistolario. Cuevillas e os seus contemporáneos

30/09/2020 | actividades | destacado
_DSC0013 - Copia

A Consellería de Cultura, Educación e Universidade, por medio do Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense, con motivo de celebrase este ano o centenario de NÓS, publica o libro Epistolario. Cuevillas e os eus contemporáneos, no que se recolle a correspondencia que mantivo Florentino López Cuevillas, entre o ano 1925 e 1958, con diferentes persoeiros do mundo da cultura, da ciencia ou da política, entre os que destacan figuras como Henri Breuil, Adolf Schulten, Pero Bosch Gimpera ou Castelao.

No libro de 608 páxinas, con máis de 1000 cartas con 70 interlocutores diferentes, recóllense a correspondencia cruzada, tanto a escrita por Cuevillas, que se custodia en diferentes institucións e arquivos familiares, como a recibida, que conserva a familia. A través deste epistolario, pódese observar as reflexións máis intimas de Cuevillas, sobre diferentes facianas da súa biografía, tanto no ámbito persoal e familiar, como no profesional sobre todo no campo da arqueoloxía, político e sociocultural. Ao longo destas misivas ponse de manifesto a personalidade dun traballador incansable que antepón o amor a terra e o desenvolvemento cultural e científico do pais por enriba de calquera outra consideración.

Os autores do libro Avelino Rodríguez González e Xulio Rodríguez González, director do museo, realizan unha ampla introdución, na que van resaltando os aspectos máis importantes que se poden extraer da lectura desta correspondencia que van desde o Galeguismo e Estatuto de Galicia, o compromiso coa lingua galega, as relacións cos investigadores foráneos e os lazos con Portugal, o Seminario de Estudos Galegos, ou o impulso e renovación do método arqueolóxico entre outros.

En definitiva trátase dun importante e valioso documento a partir do que é posible coñecer e ratificar unha longa e prolífera traxectoria que abrangue unha ampla etapa da vida cultural e científica da Galicia do século XX, que permite reconstruír as pegadas deixadas por Cuevillas e as relacións que a través deste medio estableceu con diferentes intelectuais do momento, permitindo ampliar a mirada do universo intelectual, cultural e vital dun grupo de persoas que construíron os alicerces do desenvolvemento cultural de Galicia.

Punta solutrense de Casardomato

01/09/2020 | 2020 | peza do mes
Punta solutrense de Casardomato

A peza presentada aquí procede do Colexio de Casardomato (actual CEIP Albino Núñez) en San Miguel de Canedo, na beira dereita do Miño ao seu paso pola cidade de Ourense. Foi doada en 1987 polo seu descubridor, Manuel Penín, ao Museo Arqueolóxico Provincial e permanecía inédita desde entón.

Trátase dunha punta foliácea do tipo «folla de loureiro» de base apuntada pertencente ao período identificado como Solutrense superior, que se enmarca cronoloxicamente entre o 20.000 e o 17.000 BP. A súa denominación provén dos xacementos epónimos de Solutré, na rexión de Borgoña (Francia).

O Solutrense desenvólvese durante os momentos máis rigorosos da última glaciación (LMG) e trátase dunha fase caracterizada, fundamentalmente, pola extensión e desenvolvemento das técnicas de talla e retoque baseadas no percusor brando, a percusión indirecta e a talla por presión. Ese perfeccionamento nas técnicas de talla permitiu que os cazadores-recolectores que habitaban en este período fosen capaces de crear pezas foliáceas de bela factura e tan características como esta punta de Casardomato conservada no Museo Arqueolóxico.

Boletín Avriense. Tomo XLVIII-XLIX

Bol Avriense XLVIII-XLIX
← entradas máis antigas